„Wtedy nastąpiła najsłodsza w moim życiu chwila. Nie umiałabym powiedzieć, co wtedy czułam”.
św.Katarzyna Labouré
W 1830 r. w Kaplicy przy ul. du Bac w Paryżu Matka Boża przychodzi trzykrotnie na spotkanie z młodą Siostrą Miłosierdzia, św. Katarzyną Labouré.
To właśnie te objawienia dają początek Cudownemu Medalikowi i sprawiają, że Kaplica staje się znanym na całym świecie miejscem modlitwy i celem pielgrzymek.
Katarzyna ma 24 lata. Jest Siostrą Seminarzystką (nowicjuszką) i głęboko pragnie ujrzeć Matkę Bożą. To pragnienie zostanie spełnione w nieoczekiwany sposób.
Pierwsze objawienie ma miejsce w nocy z 18 na 19 lipca 1830 r., w przeddzień święta św. Wincentego a Paulo.
Około godziny 23:30 Katarzyna słyszy swoje imię. Przy jej łóżku stoi dziecko. Zwracając się do niej, mówi:
„Najświętsza Panna czeka na ciebie”.
Katarzyna wstaje, ubiera się i idzie za nim do Kaplicy. Cała droga skąpana jest w świetle.
Po wejściu do Kaplicy słyszy coś, co brzmi jak szelest jedwabnej sukni. Dziecko mówi do niej:
„Oto Najświętsza Panna!”
Katarzyna podchodzi, klęka i kładzie dłonie na kolanach Maryi, która siedzi w fotelu. Ta chwila będzie dla niej najpiękniejszym momentem w życiu.
Matka Boża rozmawia z nią długo. Powierza jej misję i przekazuje ważne przesłanie, wskazując na Ołtarz, na którym sprawowana jest Eucharystia:
„Przychodźcie do stopni tego Ołtarza. Tutaj łaski spłyną na każdego, kto będzie o nie prosić z ufnością i żarliwością”.
Te słowa stanowią sedno przesłania objawienia: zachęcają każdego, by przychodził się modlić i prosić o łaski przez wstawiennictwo Najświętszej Maryi Panny.
Drugie objawienie ma miejsce 27 listopada 1830 r. około godziny 17:30, podczas wieczornej modlitwy.
Katarzyna najpierw widzi Matkę Bożą stojącą na półkuli, depczącą węża. W swoich dłoniach zaś trzyma kulę ziemską zwieńczoną krzyżem.
Wewnętrzny głos mówi jej:
„Kula ta symbolizuje cały świat, Francję i każdą osobę”.
Wtedy obraz się zmienia.
Ręce Maryi otwierają się, a promienie światła spływają na ziemię.
Katarzyna słyszy:
„Te promienie oznaczają łaski, którymi obdarzam tych, którzy mnie o nie proszą”.
Wokół postaci Maryi pojawia się następująca modlitwa:
„O Maryjo bez grzechu poczęta, módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy”.
Następnie obraz się obraca. Katarzyna poznaje drugą stronę medalika:
Najświętsza Panna mówi do niej:
“Postaraj się o wybicie medalika według tego wzoru. Osoby, które będą go nosić z ufnością, otrzymają wiele łask.”
Objawienie to daje światu medalik i jego przesłanie.
Trzecie objawienie ma miejsce w grudniu 1830 r. (dokładna data nie jest znana).
Tym razem Matka Boża ukazała się blisko Ołtarza, w tyle tabernakulum.
Maryja potwierdza misję Katarzyny i mówi jej:
„Nie zobaczysz mnie już więcej”.
Objawienia dobiegają końca.
Wkrótce potem Katarzyna opuszcza ul. du Bac, by służyć ubogim w przytułku w Enghien. W prostocie i milczeniu spędzi tam całe swoje życie.
Misja dla świata
Po objawieniach Katarzyna rozmawia ze swoim spowiednikiem, ks. Aladelem (Misjonarzem).
W 1832 r., podczas epidemii cholery w Paryżu, wybito (wykonano) i rozdano pierwsze medaliki.
Bardzo szybko pojawiają się doniesienia o cudach: uzdrowieniach, szczególnej opiece, nawróceniach…
Medalik rozprzestrzenia się po całym świecie i odtąd będzie nosił nazwę „Cudownego Medalika”.
„Przychodźcie do stopni tego Ołtarza. Tutaj łaski spłyną na każdego, kto będzie o nie prosić z ufnością i żarliwością”.